داستان هایی از جنس...
نژاد پرستی
یک زن تقریباً پنجاه ساله ی سفید پوست به صندلیش رسید و دید مسافر کنارش یک
مرد ساهپوست است. با لحن عصبانی مهماندار پرواز را صدا کرد.
مهماندار از او پرسید “مشکل چیه خانم؟”
زن سفید پوست گفت: “نمی توانی ببینی؟ به من صندلی ای داده شده که کنار یک
مرد سیاه پوست است، من نمی توانم کنارش بنشینم، شما باید صندلی مرا عوض
کنید!”
مهماندار گفت: “خانم! لطفاً آرام باشید، متاسفانه تمامی صندلی ها پر هستند،
اما من دوباره چک می کنم ببینم صندلی خالی پیدا می شود یا نه.”
مهماندار رفت و چند دقیقه بعد برگشت و گفت: “خانم! همان طور که گفتم تمامی
صندلی ها در این قسمت اقتصادی پر هستند، من با کاپیتان هم صحبت کردم و او
تایید کرد که تمامی صندلی ها در دسته اقتصادی پر هستند، ما تنها صندلی خالی
در قسمت درجه یک داریم.”
قبل از این که زن سفید پوست چیزی بگوید، مهماندار ادامه داد: “ببینید، خیلی
معمول نیست که یک شرکت هواپیمایی به مسافر قسمت اقتصادی اجازه بدهد در
صندلی قسمت درجه یک بنشیند، با این حال، با توجه به شرایط، کاپیتان فکر می
کند این که یک مسافر، کنار یک مسافر افتضاح بنشیند ناخوشایند است.”
و سپس مهماندار رو به مرد سیاه پوست کرد و گفت: “قربان! این به ای معنی است
که شما می توانید کیفتان را بردارید و به صندلی قسمت درجه یک که برای شما
رزرو نموده ایم تشریف بیاورید…”
تمامی مسافران اطراف که این صحنه را دیدند شوکه شدند و در حالی که کف می
زدند از جای خود قیام کردند.
کاسه چوبی
پیرمردی ضعیف و رنجور تصمیم گرفت با پسر و عروس و نوه ی چهارساله اش زندگی
کند.دستان پیرمرد می لرزید چشمانش تار شده بود و گام هایش مردد و لرزان بود
.
اعضای خانواده هر شب برای خوردن شام دور هم جمع می شدند اما دستان لرزان پدربزرگ و ضعف چشمانش خوردن غذا را برایش مشکل می ساخت.نخود فرنگی ها از توی قاشقش قل می خوردند و روی زمین می ریختند.یا وقتی لیوان را می گرفت شیر از داخل آن به روی میز می ریخت.پسر و عروسش از آن همه ریخت و پاش کلافه شدند.
پسر گفت باید فکری برای پدربزرگ کرد.به قدر کافی ریختن شیر و غذا خوردن پر سروصدا و ریختن غذا بر روی زمین را تحمل کرده ام.پس زن و شوهر برای پیر مرد در گوشه ای از اتاق میز کوچکی قرار دادند.در آنجا پیر مرد به تنهایی غذایش را می خورد.در حالی که سایر اعضای خانواده سر میز از غذایشان لذت می بردند و از آنجا که پیرمرد یکی دو ظرف را شکسته بود حالا در کاسه ای چوبی به او غذا می دادند.
گهگاه آنها که چشمشان به پیرمرد می افتاد و متوجه می شدند همچنان که در تنهایی غذا می خورد چشمانش پر از اشک است. اما تنها چیزی که این پسر و عروس به زبان می آوردند تذکرهای تند و گزنده بود که موقع افتادن چنگال یا ریختن غذا به او می دادند.
اما کودک ۴ساله شان در سکوت شاهد تمام آن رفتارها بود. یک شب قبل از شام مرد جوان پسرش را سرگرم بازی با تکه های چوبی دید که روی زمین ریخته بود.پس با مهربانی از اوپرسید:
پسرم داری چی می سازی؟
پسرک هم با ملایمت جواب داد:یک کاسه ی چوبی کوچک. تا وقتی بزرگ شدم با اون به تو و مامان غذا بدم.و بعد لبخندی زد و به کارش ادامه داد.
