آیا تابحال فکرش را کرده ای

که زشتی ها یاری دهنده ی توصیف زیبایی اند

گریه برای درک خنده

دافعه برای پذیرش جاذبه

تشنگی برای رفع عطش

و . . .

و . . .

و . . .

همیشه پازل زیبایی ، برای کامل شدن

چند تکّه ی زشتی کم می آورد

پس ای زیبای دنیای من!

برای تکامل خویش

مرا در کنارت بپذیر